هفدهمین کنفرانس بینالمللی اخلاق زیستی، امسال از ۲۴ تا ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۳ در دوحه، پایتخت قطر برگزار شد.من هم شرکت کردم و مقالهای را ارايه دادم. راه دوری را از آمریکا تا محل کنفرانس آمدم. بیشتر به شوق دیدن همکاران ایرانی. اما تعداد خیلی کمی آمده بودند.علت نیامدن خیلیها چیزی نبود جز سقوط رقتبار ارزش ریال ایران. که در نتیجهی آن، هزینهی سفر، حتی به قطر، برای همکاران دانشگاهی تحمل ناپذیر شده است.نیز عدم امکان انجام پرداختهای فرامرزی و رزرو هتل و .... که امروزه برای مردم دنیا مثال آب خوردن است، اما برای دانشگاهیان ایران غیرممکن یا طاقتفرسا!از همین رو، همان تعداد اندکی که از ایران آمده بودند، بیشتر با توسل به درخواست بورسیه از قطر و عدم پرداخت هزینهی ثبت نام آمده بود. به نوعی وابستگی به سخاوت همسایهی جنوبی که لابد با لبخند که وضع رقت بار دانشگاهیان ایران نگاه میکند.اما نکتهی مهمتر و تاسفبارتر، این است که با یک نگاه، فاصلهی بزرگی را میشد دید میان ایران و کشورهای همسایه، مانند قطر از حیث کیفیت مراکز علمی، سطح زبان انگلیسی دانشجویان و استادان، و سطح ارتباط با جهان. فاصلهای که روزبه روز بزرگتر و عمیقتر میشود.در تمام این سالها که ستیزهجویان در دانشگاه باتمام توان درهای ارتباط با دنیا را بستهتر و بستهتر کردهاند. و چنان جهنمی از ایران ساختهاند که اگر هم کسی واقعا ارتباطی با آن سوی میلهها پیدا کند دیگر سودای بازگشت به جهنم جمهوری اسلامی را نخواهد داشت. در تمامی این سالها، کشورهای عرب منطقه از پول نفت خود عاقلانه (حداقل، بسیارعاقلانهتراز ما) استفاده کردهاند. مشتاقانه با دانشگاههای دنیا ارتباط برقرار کرده آند و جوانان و دانشگاهیان خودشان را تشویق وحمایت کردهاند

در اخلاق پزشکی، این پرسش بنیادین مطرح است که یک پزشک بر چه مبنایی میتواند دربارهی «خوب و بد» کارهایش داوری کند و تصمیم بگیرد؟یکی از پاسخهای اصلی به این پرسش، «اخلاق فضیلت گرا» است. اخلاق فضیلت گرا بر آن است که پزشک – و پرستار و سایر حرفهمندان سلامت – در کشاکش کار حرفهای خود، علاوه بر «دانش» شناسایی خوب از بد، باید به «فضیلت» اخلاقی نیز آراسته باشند.اخلاق فضیلت گرا میگوید که دربحبوحهی کار پزشکی و در دل کشاکش مرگ و زندگی، این تنها کافی نیست که پزشک بداند که کدام کار پرفایدهتراست یا با فرائض اخلاقیاش سازگار است. بلکه از آن مهمتر، باید فضیلتهای اخلاقی مانند خیررسانی و نوعدوستی و شجاعت در وجودش پرورش یافته باشند.برای مثال، در گرماگرم همهگیریهای عفونی یا جنگها، آن پزشکانی که به صف اول خدمترسانی میپیوندند و جان خود را به خطر میاندازند تا جانهای بسیاری را نجات دهند، بیش از هر دانش نظری، واجد فضیلت اخلاقی شجاعت و نوعدوستی اند. و از رذیلت خودخواهی دوری گزیدهاند. اما راه پرورش فضیلتها و فروکش رذیلتها درشخصیت انسان کدام است؟ راه آن ورزیدن فضیلتها در عمل و نیز درس آموزی و الگو گرفتن از آنهایی است که این فضیلتها را در خود پروراندهاند و الگو شدهاند. و نیزعبرت گرفتن ازپلشتی آنانی که رذیلتها را ورزیدهاند و زشتی آنها را بر آفتاب افکندهاند. در کشاکش جنبش سبز در سال ۱۳۸۸، بسیاری از معترضینی که بازداشت شده بودند، به بازداشتگاه کهریزک منتقل شدند. جایی که بدرفتاری وشکنجه در غیرانسانیترین شکل آن جریان داشت. چهار جوان آزاده در اثر آن شکنجهها جان باختند. قاضی سعید مرتضوی که حکم دهنده به آن بازداشتها و شکنجهها بود، قصد لاپوشانی داشت. اما دو پزشک آزاده و فضیلتمندی